Wycieczki do Uzbekistanu – poznaj naszą ofertę!
To jedna z najciekawszych tras w historii ludzkości. Łącząca światy, które – pozornie – miały z sobą niewiele wspólnego. Trasa o niezwykle długiej historii, ale bardzo świeżej nazwie. Jedwabny Szlak – powstał solidnie ponad 2000 lat temu, ale dzisiejszą nazwą szczyci się od zaledwie niespełna 150 lat. Jednak, wbrew nazwie, jedwab nie był wcale ani jedynym, ani nawet głównym towarem przewożonym Szlakiem. Dowiedzmy się, jak powstała owa magiczna trasa, łącząca Zachód z Kaukazem Południowym, Azją Środkową i Orientem. Trasa o długości – bagatela! – 12 tysięcy kilometrów. Dziś Szlak Jedwabny kusi i przyciąga wielu turystów czy podróżników. Chcący obejrzeć największe perły Silk Road wybierają najczęściej zorganizowane wycieczki do Uzbekistanu.
Początki i upadek Jedwabnego Szlaku
Większość historyków jest zgodna, że Szlak powstał w III wieku p.n.e. Rozpoczynał się on w ówczesnej stolucy Chin, Xi’anie, dziś słynącej z potężnych murów (choć powstałych półtora milenium później) i przede wszystkim z Armii Terrakotowej. Już sto lat później – zgodnie z nazwą – trasą dotarły do Europy pierwsze zwoje jedwabiu. Później (o czym napiszemy dalej) szlakiem – w obie strony! – podróżowało wiele innych towarów. Największy rozkwit trasy trwał do VI wieku n.e. Wtedy na terenie współczesnych „…stanów” w Azji Środkowej osiedliły się ludy tureckie, a sama trasa straciła nieco na bezpieczeństwie. Natomiast gwoździem do trumny Szlaku było odkrycie w połowie XVII wieku drogi morskiej do Chin. Wówczas kupcy (zarówno europejscy, jak i chińscy) spontanicznie przerzucili się z karawan na statki. Działająca dwa milenia trasa przeszła do historii.
Perły na Jedwabnym Szlaku
Do dziś Jedwabny Szlak przyciąga turystów, podróżniczów, poszukiwaczy przygód. Większość z nich trafia do Azji Środkowej. Wybierają oni ten kierunek głównie dlatego, że właśnie tam zachowało się najwięcej perełek sprzed wieków. Na terenie Chin Szlak biegł w większości pustynią, a miejsca postoju karawan znajdowały się zwykle w osadach budowanych z nietrwałych materiałów. Tymczasem władcy Azji Środkowej (postaw się, a zastaw się?)tworzyli niesamowicie udekorowane miasta, w których zatrzymywały się karawany. Kto z nas nie słyszał o bogactwie Samarkandy, medresach Buchary czy Turkestanu, potężnych murach Chiwy czy skarbach Maszhadu?
To oczywiście nie wszystko – wiele wspaniałych pamiątek z tamtej epoki znajdziemy również w Damaszku, Stambule, Bagdadzie czy Trapezuncie. Ale – stety lub nie – dzisiejsza geopolityka powoduje, że wiele ze wspomnianych miejsc jest trudno dostępnych dla europejskich turystów. Większość z nich wybiera czy to wycieczki do Uzbekistanu, czy do sąsiedniego Kazachstanu, czy – to chyba najłatwiejsze – do Turcji.Rzecz jasna wielu odwiedza również chiński Xi’an, podziwiając jeden z największych skarbów starożytności: Armię Terakotową – tysiące wojowników pilnujących grobowca pierwszego cesarza dynastii Qin.
Co wożono z Chin do Europy?
Jak już wspomnieliśmy wcześniej, jedwab nie był wcale jedynym artykułem wożonym na grzbietach wielbłądów czy koni z Azji do Europy. Choć oczywiście: jednym z ważniejszych! Oprócz niego szlakiem podróżowały skrzynie wypełnione papierem (któego wówczas w Europie nie znano i nie produkowano) czy żelazem. Z kolei z Europy w głąb Orientu wożono złoto lub wyroby jubilerskie, perfumy, winogrona oraz inne rośliny uprawne. Nie można też zapomnieć o jadeicie – najpopularniejszym kamieniu szlachetnym w Chinach. Co ciekawe – mimo iż lądowy Szlak Jedwabny został już zapomniany, to właśnie jadeit do dziś krąży z zachodu Chin na Wschód. Oczywiście współcześni handlowcy zamienili już wielbłądy na TIRy.
Nie można zapomnieć o jeszcze jednym (wg niektórych: najważniejszym) aspekcie funkcjonowania Jedwabnego Szlaku: wymianie nie towarów, lecz idei. Tą drogą islam dotarł do Azji Środkowej oraz (o czym wielu nie pojęcia) do zachodnich i północnych Chin. Tą drogą wędrowały też opowieści (często dość legendarne) o bogactwach Orientu, nowoczesności Zachodu, o niespotykanych zwyczajach, tradycjach kulinarnych. Słowem: Jedwabny Szlak był Facebook’iem starożytności czy średniowiecza!
