Włoska pizza – czy naprawdę jest włoska?

Wycieczki objazdowe do Włoch – zobacz nasze propozycje!

Poznaj z nami przepis na pizzę i dowiedz się o niej znacznie więcej!

czy neapolitańska marinara ma coś wspólnego z owocami morza?
dlaczego najprostszą margheritę można nazwą 'królewską pizzą’?
jak zareaguje włoski kelner, gdy poprosisz o ketchup do pizzy?

To skąd ta pizza?

Czy może być coś bardziej włoskiego niż pizza? To właśnie ten okrągły placek z pomidorami, serem i co tam jeszcze łyżka kucharzowi do pieca przyniesie jest (wespół z makaronami i lodami) uważany za kwintesencję włoskości. Pizza jest tym, co każdy uczestnik wycieczki kulinarnej, czy też wycieczki do Włoch chce i musi spróbować.

Ale… Pizza nie jest tak w 100 procentach włoska!

Dzieje okrągłych, płaskich wypiekanych placków rozpoczynają się w Starożytnym Egipcie, gdzie pełniły funkcję płatniczą. Stamtąd trafiły do Grecji, gdzie pra-pizze podawano z ziołami. Od Greków z kolei wypieki przejęli dawni Rzymianie, którzy wypiekane placki nazwali focaccią i podawali (podobnie jak Grecy) z ziołami. Wymyślono jednak również inne dodatki: ryby czy ser. Nadal jednak daleko było do tego, co dziś znamy z dziesiątek pizzerii. Dlaczego? W Europie bowiem przez długie wieki, aż 1200 lat po upadku Rzymu, nie znano… pomidorów. Dopiero odkrycia geograficzne spowodowały, że “pomodori” pojawiły się na europejskich stołach. Natomiast już wcześniej pojawiło się słowo „pizza”, na razie jeszcze pisane przez jedno „z”. Wywodzi się ono od łacińskiego „picea”, co oznacza ni mniej niż więcej „mączny placek”.

Pierwsza margherita – przepis na pizzę dla Królowej

Ale taka pizza, jaką znamy dziś, to dzieło Raffaele Esposito, kucharza w „Brandim” – jednej z licznych wówczas w Neapolu piekarni wypiekającej pizze. W 1889 roku do stolicy włoskiego Południa przyjechała królowa Małgorzata Sabaudzka. Esposito postanowił ugościć władczynię nową wersją pizzy, którą – na część królowej – nazwał margherita. Na pizzę trafiły składniki, których barwy miały pokazywać nową włoską flagę: były więc tam soczyście czerwone pomidory, zielona bazylia oraz biała mozzarella. I taka właśnie pizza jest dziś marzeniem każdego, kto przybywa do Włoch na wycieczkę!

Dzięki wizycie królowej Małgorzaty, Neapol stał światową stolicą pizzy i jest nią chyba do dziś. W 2009 roku pizza napoletana została uznana przez Unię Europejską za produkt regionalny. Jakkolwiek margherita nie jest jedynym rodzajem pizzy ze stolicy włoskiego Południa. Podaje się tam często również pizzę marinarę, której (wbrew temu, co sądzi większość!) nie serwuje się z owocami morza, ale z oregano i czosnkiem – ot, taka niespodzianka, jeśli chodzi o przepis na pizzę. Co więcej: prawdziwa pizza neapolitańska musi być pieczona na cienkim (mniej niż pół centymetra!) cieście, które jednak może być grubsze na brzegach. Pizza taka powinna być pieczona w piecu opalanym drewnem. I jest to powód, dla którego liczne pizzerie (szczególnie te okupowane przez miejscowych) otwierają podwoje po godzinie 19:00. Po prostu tyle godzin zajmuje ogrzanie pieca do odpowiedniej temperatury.

Pizzowa profanacja

Są na świecie jednak pizze uznawane przez samych Włochów za „niewłoskie”. To przede wszystkim amerykańskie wersje potrawy, pieczone na grubym i puszystym spodzie. Pizzowi tradycjonaliści twierdzą również, że dodawanie więcej, niż trzech składników jest błędem. W czasach, kiedy pizza się rodziła, wynikało to zwykle z biedy; większości Włochów nie było stać na szynki, inne wędliny czy owoce morza. Ale nawet dziś uważają, że ta tradycja jest słuszna i unikają kładzenia na pizzę połowy zawartości lodówki. No i najważniejsze: nigdy, ale to przenigdy nie proście we włoskiej pizzerii o ketchup! Pizza (poza wersjami bianco czyli białymi) jest smarowana przed upieczeniem sosem pomidorowym. I to wystarcza; musi wystarczyć!

Zgłodnieli? Nie pozostaje zatem nic innego, aby mając chwilkę wolnego w trakcie wycieczki do Rzymu czy Neapolu odwiedzić miejscową pizzerię. Smacznego!

Sprawdź nasze wycieczki do Włoch

Poczytaj więcej o Włoszech