Alhambra – Orient w sercu Andaluzji

Wycieczki do Andaluzji – poznaj nasze oferty!

Alhambra – zwiedź perłę Orientu podczas naszej wycieczki do Andaluzji

Alhambra była zarówno monarszą rezydencją, jak i koszarami i przytułkiem dla bezdomnych
niestety: przez wieki nie zachowała się dawna, mauretańska medyna
Pałac Nasrydów – pochylmy się pod wielkością Boga i zobaczmy słynną Fontannę Lwów

„Ósmy Cud Świata”, „Perła Orientu w Andaluzji”, „Najważniejszy zabytek Hiszpanii” – to tylko niektóe określenia, jakimi opisuje się ten wspaniały i unikatowy pałac. Alhambra w Granadzie – to miejsce, które zdecydowanie trzeba odwiedzić. I w tym celu warto poświęcić nie tylko pół dnia (bo tyle, na spokojnie, zwiedza się cały kompleks). Często trzeba też dostosować rytm całej wycieczki do Andaluzji  do dostępnych biletów do Alhambry; dodać też trzeba, że te bilety szczególnie tanie nie są… Natomiast każdy wysiłek i czas są warte tego, aby zwiedzanie Alhambry znalazło się w programie naszej wycieczki do Andaluzji. Zatem i my bierzemy Was do tego wspaniałego miejsca!

Od Czerwonego Zamku do przytułku dla bezdomnych

Wiatry historii nie były łaskawe dla Ósmego Cudu Świata. Kiedy Maurowie rozpoczęli przed tysiącem lat tworzenie kompleksu, nazwali go (od kamieni służących do budowy) „czerwonym zamkiem”. Arabska wersja tej nazwy, qa’lat al-Hamra, dała ostatecznie nazwę, pod którą ową fortecę zna cały świat. Niesamowite, strategiczne położenie zamku przykuło uwagę kolejnych władców z mauretańskiej dynastii Nasrydów. W ciągu kolejnego stulecia rozbudowali oni ten przeogromny kompleks pałacowo-zamkowy, dobudowali doń niewielką medynę, a całość otoczyli oszałamiającymi ogrodami.

Kiedy tereny wokół Granady zostały zdobyte przez władców chrześcijańskich, do Alhambry dodano Pałac króla Carlosa V czy klasztor św. Franciszka. Były to budowle stworzone w całkowicie odmiennym stylu, niepasującym do średniowiecznej fortecy-rezydencji. Ale największe nieszczęścia dla Alhambry przyszły wiek później – twierdza opustoszała, stając się schroniskiem dla bezdomnych. Później, dużo później, Alhambrę zajął Napoleon, który urządził tu koszary dla swoich wojsk. Co więcej – wtedy o mały włos nie zakończyłaby się historia tego miejsca. Jedynie przypadkiem udało się rozbroić ładunek podłożony pod fortecą przez wycofujące się wojska francuskie.

Alhambra – wejdźmy do wnętrza!

Jeśli chcielibyście dostać się do środka przez wejście o zachęcającej nazwie: Brama Wina, to… musimy Was rozczarować. Dziś turyści dostają się do Alhambry przez Bramę Granatów. Wszedłszy już do wewnątrz, udajemy się w stronę najsłynniejszej chyba części kompleksu, jakim jest Pałac Nasrydów. Po drodze jednak warto zatrzymać się na terenie dawnej medyny. Niestety: wspomniane wyżej zawirowania historii nie pozwoliły na jej zachowanie. Spacerując po tym terenie można sobie wyobrazić dawne przypałacowe miasteczko z jego szkołami koranicznymi, hammanami czy warsztatami rzemieślniczymi.

Doskonale zachowany jest natomiast pałac Karola V. Cóż, kastylijski władca nie był w stanie odmówić sobie przyjemności wybudowania własnej rezydencji na miejscu ostatniej warowni arabskiej w Europie. Pałac ten jest dziełem niejakiego Pedro Machuca, ucznia samego Michała Anioła. I choć rezydencja Karola V nijak nie pasuje do orientalnego otoczenia, to uznawana jest za jeden z najlepszych przykładów toskańskiego renesansu poza granicami Włoch.

Perła Orientu w sercu Hiszpanii

Tuż obok pałacu hiszpańskiego władcy znajduje się (chyba?) główny cel przyjazdu większości turystów odwiedzających Alhambrę – Pałac Nasrydów. Choć przyznać trzeba, że część gości wychodzi stąd rozczarowana – zapewne przez niezrozumienie idei mauretańskich zdobień na ścianach. Bowiem powtarzające się symetryczne motywy zdobnicze (roślinne lub geometryczne) miały wyrażać się nieskończoną chwałę Allaha. Między nimi znajdziemy liczne inskrypcje – są one atrakcją same z siebie, gdyż były wykonane pismem kufickim. Napisy te to albo cytaty z Koranu, albo też z licznych poematów sławiących miejscowych sułtanów czy kalifów. W kilku miejscach znajdziemy też motto dynastii Nasrydów: „Nie ma zdobywcy nad Allaha”. Co ciekawe: spora część zdobień w Pałacu Nasrydów byłą wykonana z gipsu, gliny czy drewna. Chodziło o to, by pokazać nietrwałość współczesnego świata wobec wieczności Boga.

Jeszcze dalej znajdziemy Palacio de Comares (Pałac Witraży) – przypuszczalnie rezydencję mauretańskich władców Zamku. Tuż obok stoi natomiast jeden z symboli Alhambry, Granady, a kto wie, czy nie całej Andaluzji – Pałac Lwów. Jego sercem jest Patio do los Leons z słynną fontanną. Woda wypływa zniej z paszcz 12 marmurowych lwów. Dlaczego akurat 12? Wielu historyków odnosi tę liczbę do 12 znaków zodiaku, 12 miesięcy czy 12 godzin zegara. Ale pojawiają się również teorie mówiące o tym, że ta liczba jest odniesieniem do 12 plemion Izraela. A – jak pewnie wiemy – w jednego z nich wywodzą się również Arabowie. Z fontanny wypływają cztery rzeki – tu akurt badacze są zgodni co do ich symboliki – chodzi o cztery rzeki raju.

Zwiedzanie Alhambry to również niesamowite ogrody Generalife, to Pałac Sułtański z pniem 700-letniego cyprysu, to również Wodne Schody (Escalera del Agua), gdzie woda spływa po balustradach. Magicznych miejsc, pełnych odniesień do mauretańskiej historii tych ziem jest jeszcze mnóstwo! Spacerując po zaułkach Alhambry nie możemy zapominać, że to właśnie tutaj, na wzgórzu nad Granadą, zakończyła się trwająca niemal osiem stuleci rekonkwista. I to Maurowie władali tymi ziemiami znacznie dłużej, niż chrześcijanie. Dlatego właśnie wędrówka po Alhambrze to poszukiwania śladów Orientu na niemalże zachodnich krańcach Europy.

Wycieczki do Andaluzji – poznaj nasze oferty!

Chętny na wycieczki do Andaluzji? Poczytaj więcej o słonecznej Hiszpanii